Dyscypliny pneumatycznego strzelectwa terenowego

FT


Field target (FT) – konkurencja, której zasady zostały najwcześniej określone. Polega na strzelaniu z karabinka pneumatycznego co celów, w których strefa trafienia (KZ) ma wielkość od 15 do 40 mm.

Cele są umieszczone na dystansie od 8 do 50 metrów. Zawodnik musi zająć pozycję strzelecką w wyznaczonym miejscu.

Na większości stanowisk obowiązuje dowolna postawa strzelecka, którą najczęściej jest postawa siedząca, z karabinkiem wspartym na kolanie. Karabin zawsze musi mieć kontakt jedynie z ciałem strzelca. Wykorzystywanie naturalnych elementów terenu jest niedopuszczalne. Zawodnik może używać podkładek pod ciało (siedzisk), ale nie mogą one być wyższe niż 10 cm. Na niektórych stanowiskach obowiązuje postawa wymuszona (klęcząca lub stojąca) i tylko z takiej zawodnik może oddać strzał. Czas na stanowisku jest ograniczony i wynosi najczęściej 1 minutę na cel.

Zawodnik może używać dowolnego karabinu pneumatycznego z klasycznym celownikiem optycznym. Nie może natomiast posługiwać się dalmierzem, wskaźnikiem laserowym ani innymi urządzeniami pomagającymi określić dystans do celu, zarówno wbudowanymi w celownik optyczny jak i stanowiących osobne urządzenie.

Do określenia dystansu do celu może natomiast stosować zmianę nastaw celownika optycznego (regulacja ostrości). Dlatego w FT spotyka się najczęściej celowniki nawet z 50-krotnym powiększeniem. Za trafienie w cel powodujące jego przewrócenie zawodnik otrzymuje 1 punkt. Trafienie nieskutkujące przewróceniem celu całkowite chybienie celu nie jest punktowane.

Strefa trafień – figurka FT – punkt zdobywa się tylko po trafieniu w strefę trafienia.



HFT


Hunter field target (HFT) – konkurencja, której zasady opracowano trochę później niż FT. Głównym zamysłem tej konkurencji jest wprowadzenie zasad bardziej zbliżonych do tych, które spotyka się podczas polowań. Dlatego jedną z głównych różnic jest to, że zawodnik może przyjąć na stanowisku dowolną postawę strzelecką, z wyjątkiem postawy „siedzącej” (dowolna FT) oraz może skorzystać z wszelkich udogodnień terenowych jakie znajdą się w zasięgu stanowiska.

Tak jak w FT, zawodnik nie może używać urządzeń do określenia odległości. Dodatkowo też nie może używać do tego celu celownika optycznego. Zmiana jakichkolwiek jego nastaw w trakcie zawodów jest niedozwolona, ale przed oddaniem pierwszego strzału można dokonać korekty ustawień celownika, które będą musiały pozostać już niezmienne przez całe zawody. Dlatego w HFT stosuje się celowniki o stosunkowo niskiej krotności powiększenia – zwykle 8-10 razy. Celami, podobnie jak w FT są figurki ze strefami trafień od 15 do 45 mm.

Ponieważ trafienie celu przy takim ograniczeniu możliwości technicznych sprzętu jest dużo trudniejsze, cele ustawia się na skróconym dystansie od 7,5 do 41 metrów (45 jardów).

Ponadto obowiązuje inny system punktowania. Za trafienie celu skutkujące jego przewróceniem zawodnik otrzymuje 2 punkty, za trafienie w sylwetkę, ale bez przewrócenia – 1 punkt, całkowite chybienie celu to 0 punktów. Podobnie jak w FT, zawodnik może oddać tylko jeden strzał do celu.

W HFT standardowo nie obowiązują ograniczenia czasowe, ale w określonych przypadkach organizator może je wprowadzić – wtedy zawodnik może mieć np.1 minutę na cel.

Strefy trafień – figurka HFT – zawodnik otrzymuje 1 punkt za trafienie w „Blachę” i 2 punkty za trafienie w strefę trafień i „położenie” figurki.

NHFT


Night hunter field target (NHFT – nocne HFT) – jest to odmiana HFT, z tym że jest rozgrywana po zapadnięciu zmroku, a do oświetlenia celów zawodnik może posługiwać się sztucznym oświetleniem. Nie jest ważne czy jest to oświetlenie specjalnie do tego przeznaczone, zwykłe latarki czy urządzenia zbudowane samodzielnie. Warunkiem koniecznym jest jedynie to, by całość urządzenia była związana z karabinem lub ze strzelcem – zarówno podczas strzelania, oczekiwania na swoją kolej, jak i przechodzenia na następne stanowisko. Poza tym obowiązują wszystkie zasady jak dla HFT.

Silhouette


Silhouette Kolejna dyscyplina, zaliczana do grupy konkurencji strzelectwa terenowego jest „Silhouette”. Silhouette (z ang. sylwetki) to nic innego jak wycięte z kilkumilimetrowej, stalowej blachy sylwetki zwierząt: kurczak, dzik, indyk i muflon, ustawione w grupach po 5 z każdego rodzaju, na podwyższeniach (półkach), na określonych odległościach.

Jedynym zadaniem strzelca jest trafić jednym strzałem każdą sylwetkę strącając ją z półki. Do każdej sylwetki możemy oddać tylko jeden strzał w określonym czasie. Ważnym elementem tej zabawy jest fakt, że wymuszoną postawą strzelecką jest postawa stojąca.

Nauczenie się zasad tej dyscypliny nie stanowi żadnego problemu, jednak zostanie w niej mistrzem to już zupełnie inna sprawa.

Korzenie powstania „silhouette” sięgają początku XX wieku i są kojarzone z meksykańskim rewolucjonistą – generałem Francesco „Pancho” Villa. Był on dowódcą oddziałów plądrujących południowe stany USA. Mówi się, że po jednym z takich wypadów, chcąc podnieść morale swoich podwładnych, ogłosił konkurs na najlepszego strzelca, określając jednocześnie pierwsze zasady strzelania do „sylwetek”. Rywalizacja była na tyle pasjonująca, że takie konkursy strzeleckie spopularyzowały się na całym Dzikim Zachodzie.

W 20 lat później bardzo częste były konkursy strzeleckie, w których strzelało się nie do martwych celów, lecz do żywych kurcząt na odległość 100m. Ciekawostką było to, że na takie odległości strzelano z pistoletów i do dnia dzisiejszego konkurencję rozgrywa się także z broni krótkiej. W drodze ewolucji tych konkursów dodawano następne cele na coraz odleglejszych dystansach. Kolejnymi celami stały się indyki, gołębie i na końcu muflony. Odległości stosowano odpowiednie do rodzaju broni, z jakiej strzelano. Strzelcy używający karabinów dużego kalibru, najodleglejszy cel – owcę/muflona ustawiali na dystansie 500m. W 1948 roku, w Meksyku, po raz pierwszy wykorzystano metalowe figurki zwierząt, by już w 1952 r. rozegrać pierwsze narodowe mistrzostwa Silhouette. Od tego czasu rozpoczęto rozgrywanie regularnych zawodów.

Początkowo strzelano z karabinów dużego kalibru, jednak z upływem czasu rozpoczęto rozgrywanie zawodów wykorzystując każdą dostępną broń i odpowiednio do możliwości dostosowywano wielkość figurek i ich odległość od strzelca. W ten sposób w 1987 roku, przy międzynarodowych ustaleniach nowych kategorii, również wiatrówkowicze doczekali się przepisów d ostosowanych do możliwości karabinków i pistoletów pneumatycznych.

(źródło: PFTA)

 
 

Terminy zawodów

Liga WSST Strzelec. Zmagania podczas zawodów odbywajacych się w ciągu całego roku.

Gdzie strzelamy

Miejscem spotkań weekendowych jest Fort VI przy ul. Dojazd w Poznaniu. Najpierw prosimy umówić się przez forum.

KS Leśnik

Oficjalna strona Klubu Sportowego Leśnik, którego jesteśmy częścią od 2013r.

 
 

Aktualności

  • Informacje o spotkaniach, zawodach i wszelakich imprezach strzeleckich organizowanych przez nas oraz przez zaprzyjaźnione grupy strzeleckie podajemy zawsze na naszym forum w dziele

    SPOTKANIA STRZELECKIE

  • Fotorelacje, opisy i ciekawostki dotyczace naszej grupy mozna śledzić na naszej stronie na portalu Facebook.

    WSST STRZELEC

Dyscypliny

Naszą główną dyscypliną jest Hunter Field Target (HFT). Posiadając karabinek pneumatyczny, który nadaje pociskowi energię mniejszą niż 16,3J należy trafić śruciną w środek metalowej figurki. Po trafieniu figurka przewraca się. Punktacja jest następująca, przewrócenie figurki 2 pkt., trafienie w figurkę, ale nie obalenie jej 1 pkt., pudło 0 pkt.
więcej...


Bezpieczeństwo

Kilka porad dla początkujących:
1.Każda wiatrówka jest zawsze załadowana.
2.Nigdy nie kieruj lufy w ludzi, zwierzęta i cokolwiek czego nie chcesz zniszczyć.
3.Trzymaj zawsze palec poza spustem,dopóki nie wycelujesz broni.
4.Wiedz w co celujesz i zawsze upewnij się co jest za twoim celem.
więcej...